Παπαδάκη Δήμητρα | Ψυχολόγος
Οι άνθρωποι συνήθως φτάνουν στην πόρτα ενός ειδικόυ ψυχικής υγείας όταν μετά από αλλεπάλληλες προσπάθειες να λύσουν ένα πρόβλημα τελικά δεν καταφέρνουν να το αντιμετωπίσουν μόνοι τους.
Ωστόσο η ψυχοθεραπεία αποτελεί μια διαδικασία που δεν λειτουργεί μόνο σαν «πυροσβεστήρας» σε επείγουσες καταστάσεις αλλά έχει να προσφέρει ενα μεγαλύτερο και μακροχρόνιο οφελος. Μας βοηθάει αφενός, να αυξήσουμε την αυτοεκτίμηση μας μέσα από την διατήρηση και ενίσχυση των στοιχείων της προσωπικότητας μας που αντιλαμβανόμαστε ως θετικά και αφετέρου να έρθουμε σε επαφή με πιο υπόγεια κομμάτια του εαυτού μας, τα οποία έχουν τις ρίζες τους στο «εκεί και τότε» και μας οδηγούν σε σκέψεις, συναισθήματα ή συμπεριφορές που πολλές φορές θα ευχόμασταν να μην είχαμε. Η ψυχοθεραπευτική διαδικασία αποτελει ένα δώρο ζωης, καθώς μέσα από τη διερεύνηση και κατανόηση των σκέψεων και συναισθημάτων μας, απελευθερωνόμαστε από τα δεσμά του παρελθόντος και οδηγούμαστε στην αυτοβελτίωση, όντας πλέον σε θέση τόσο να αξιοποιήσουμε στο μέγιστο βαθμό το δυναμικό μας και τον πιο λειτουργικά αναδιαμορφωμένο εαυτό μας, όσο και να βελτιώσουμε τις διαπροσωπικές μας σχέσεις.
Ας μιλήσουμε λοιπόν για δυο παράγοντες, που μέσα και από το προσωπικό μου βίωμα στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία αναγνώρισα ως καταλυτικής σημασίας προκειμένου να οδηγηθεί κανείς στη θεραπευτική αλλαγή που επιθυμεί και να φτάσει πιο κοντά στην προσωπική του ολοκλήρωση.
Αυτοαποδοχή: το να αποδεχτούμε τον εαυτό μας όπως είναι, αποτελεί προϋπόθεση για μια αποτελεσματική θεραπεία.
Ίσως υπάρχουν πλευρές του εαυτού μας που θα θέλαμε να αλλάξουμε , αλλά το να δεχτούμε τον εαυτό μας όπως είναι αυτή τη στιγμή, σημαίνει ότι αρχίζουμε να αναλαμβάνουμε την ευθύνη για αυτόν και να έχουμε μια κατεύθυνση προς την οποία θελουμε να εργαστούμε. Αντί να σπαταλάμε χρόνο και ενέργεια με το να ρωτάμε «γιατί είμαι έτσι;» μπορούμε να σκεφτούμε «τί μπορώ να κάνω που θα με βοηθήσει να γίνω ο άνθρωπος που θέλω να είμαι;» (Βronwyn,2001). Η ψυχοθεραπεια είναι ένας δρόμος που περπατώντας τον «πέφτεις και σηκώνεσαι» για να βγεις στο τέλος νικητής , φτάνοντας στην θεραπευτική αλλαγή που επιθυμείς. «Αγκαλιάζοντας» τον εαυτό μας , η πορεία αυτή γίνεται πιο ανώδυνη , σύντομη και αποτελεσματική.
Αυτοϋπευθυνοτητα: Μέσα σε μια καθημερινότητα που κινείται με ταχύτατους ρυθμούς και συνοδεύεται από πληθώρα υποχρεώσεων, συχνά ξεχνάμε τις δικές μας ανάγκες στην προσπάθειά μας να ικανοποιήσουμε τους σημαντικούς άλλους, με αποτέλεσμα η ψυχοθεραπεία μας να βρίσκεται πολύ χαμηλά στον κατάλογο των προτεραιοτήτων μας. Όσο κι αν μας φαίνεται εγωϊστικό είναι σημαντικό να μάθουμε να λέμε «όχι» στους άλλους όταν αυτό σημαίνει «ναι» για τον εαυτό μας και του προσφέρει χρόνο να ενδιαφερθεί για την ψυχική του υγεία. Το να πούμε «όχι» σε κάποιον αποτελει μια βραχυπρόθεσμη δυσκολία αλλά μας οδηγεί σε ένα μακροπρόθεσμο όφελος τόσο για εμάς όσο και για τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Εκτός των όσων προαναφέρθηκαν, αυτοϋπευθυνότητα σημαίνει να αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τη θεραπεία μας. Ρόλος του θεραπευτή είναι να μας βοηθήσει μέσω θεραπευτικών δεξιοτήτων, τεχνικών και παρεμβάσεων να διερευνήσουμε και να βρούμε οι ίδιοι τις κατάλληλες λύσεις για τον εαυτό μας. Δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως αυθεντία και πρόσωπο κύρους που θα μας δώσει τη λύση στα προβλήματα μας αλλά ως ένας συνοδοιπόρος που «περπατώντας δίπλα δίπλα» φτάνουμε μαζί στην αυτεπίγνωση και στην προσωπική μας αλήθεια για τον κόσμο και τα πράγματα που διαδραματίζονται γύρω μας. Είναι ρόλος του θεραπευτή να μας βοηθήσει να απαλλαχθούμε από τα προσωπικά μας αδιέξοδα και να διευρύνουμε τις επιλογές μας απέναντι στα θέματα που μας απασχολούν και διαπραγματευόμαστε, αλλά είναι προσωπική μας ευθύνη να επιλέξουμε τον δρόμο που εν τελεί θα ακολουθήσουμε.
Βιβλιογραφία
Bronwyn F. Power over panic. Prentice Hall. November. 2001.
Για το Your Therapist,